Ambrosia’s Tafel is een vzw die artistieke en sociaal-artistieke creatie wil bevorderen

en ondersteunen in een multiculturele en multimediale samenleving. 

 

Showreel met fragmenten uit "SUM" -  "Tom speelt Mooi en Meedogenloos" - "Waar ik bij me ben" - "Verhalen uit de Bloemekenswijk" - "Mijn hart is een piratenhol" - "Gedachten" - "De Ware Gedachtenvertellers"


 

ODE 

 

Toonmoment 21 April 2013, om 15 u

Museum Dr. Guislain

Ambrosia’s tafel werkt sinds 2009 rond de Gentse Guislainsite en de haar omringende buurt: de Bloemekenswijk. Hier wonen psychiatrische patiënten, allochtonen, jongeren, jonge gezinnen en senioren op enkele vierkante kilometers samen maar toch naast elkaar op afgescheiden eilandjes. Via diverse projecten in deze wijk is Ambrosia’s tafel op zoek gegaan naar wat de verschillende buurtbewoners gemeenschappelijk hebben. Ambrosia’s tafel zoekt naar vergeten verhalen en toekomstdromen en maakt een plek om een dialoog te creëren.

De documentairefilm ‘ODE’ zien we als sluitstuk van een jarenlange werking in deze wijk. Deze documentairefilm  graaft in de archieven om die te verwerken tot een hedendaags beeld voor de buurt en haar inwoners. 

De eerste voorstelling van ‘ODE’ kadert in een gemeenschappelijke actie van het museum Dr.Guislain en het Buurtcentrum van de Bloemekenswijk op 21 april 2013. 

Welkom!

'ODE' is gemaakt met de steun van Stad Gent en de Provincie

 

 

Intergenerationele projecten ism met WOCK, PBD, de Vlaamse Opera, Circusplaneet en Home Claire

 

Diep in mijn hart

 

Jongeren van het Freinetatheneum De Wingerd leren oude liederen in de Vlaamse Opera en brengen deze op Valentijn voor de dementerende ouderen van Home Claire.

 

Jongleren voor oude Belgen

 

 

Steven van de Circusplaneet verteld in de film wat Circus voor deze Jongeren van de Toren van Babel betekend.

 

“In een zware cameljas, eigenlijk te chic en te warm voor deze simpele maandagochtend en gebogen over een rollator, legt mevrouw Geuzinge centimeter voor centimeter haar weg af over het trottoir. Een paar meter naar links tot aan de blauwe vuilnisbak en dan terug naar rechts tot aan de supermarkt, haar dagelijks ritueel. Een meisje loopt langs, haar hand in de hand van haar moeder. Mevrouw Geuzinges melkige ogen zoeken de ogen van het kind. Moeder en dochter kijken dwars door haar heen. Ze is een schim. Een gestanst silhouet tegen de blauwe ochtendlucht. Haar omtrek is vaag zichtbaar, zodat iedereen haar secuur omzeilt, maar verder is ze onzichtbaar voor iedereen die haar niet kent. Alle verhalen die mevrouw Geuzinge rijk is, staan op het punt om met haar af te sterven en voorgoed te verdwijnen. Maar dat vindt mevrouw Geuzinge niet erg. Haar tong is vergeten hoe hij woorden moet vormen. Botsten ze maar tegen me op, denkt ze weleens, zodat ik weet dat ik nog besta.

Mevrouw Geuzinge voelt een hand op haar schouder. De activiteitenbegeleider van het bejaardentehuis. Vandaag is er bezoek. In een halve cirkel wordt ze met haar huisgenoten opgesteld in de eetzaal. Mevrouw Geuzinge is stil. Alsof ze gestold in een tijdloze ruimte wacht en wacht… op het niets. Dan schrikt ze op. Een meisje haalt trucjes uit op een eenwieler. Ze hoort muziek. Het meisje reikt een hand naar mevrouw Geuzinge en draait rondjes om haar stoel. Er welt een liedje op in mevrouw Geuzinge, uit lang vervlogen tijden. Het kind lacht naar haar. Ook mevrouw Geuzinge moet lachen, omdat iemand het liedje zingt. Tot ze beseft dat het haar eigen stem is. Het kind op de fiets stopt en kijkt naar haar. In de grote ogen ziet mevrouw Geuzinge een vrouw met witte krullen en ingevallen wangen. Dus zo zie ik eruit, denkt ze. ‘Wilt u mij dat liedje leren?’ vraagt het meisje. En mevrouw Geuzinge hoort een stem, haar eigen stem: ‘Ja.’

Dat is wat kunst vermag in zijn beste gedaante: het onzegbare zeggen, het onzichtbare zichtbaar maken, levensverhalen doorgeven, zodat de mevrouw Geuzinges van deze wereld voor altijd blijven bestaan.”

 

Nazmiye Oral,  gepubliceerd in Cultuurplein, oktober 2011

 


 Allemaal 1

 

Najih, een rapper uit de Gentse VIP school en zijn vriend Frazy, beatmaker vertellen over hoe het soms beter is niet naar het nieuws te luisteren maar naar jezelf.

Allemaal 1 is een productie ism met WOCK en Citron Bleu.